GRYZELDA WIŚNIOWIECKA

Gryzelda Konstancja z ZamoyskichWiśniowiecka (ur. 27 kwietnia 1623 w Zamościu, zm. 17 kwietnia 1672 w Zamościu) – żonaJeremiego Wiśniowieckiego, córka Tomasza Zamoyskiego.

Była siostrą Jana Sobiepana Zamoyskiego. Wraz z rodzeństwem otrzymała staranne wykształcenie od profesorów Akademii Zamojskiej. Biegle władała łaciną, uczyła się retoryki filozofii i historii. Z małżeństwa zawartego z Jeremim Wiśniowieckim w kolegiacie zamojskiej 27 lutego 1639 urodził się tylko syn Michał Tomasz, późniejszy król Polski. Wniosła mężowi w posagu 600 tys. złotych w gotowiźnie i 100 tys. w klejnotach. Po ślubie zamieszkała w dobrach Wiśniowieckiego w Ukrainie, gdzie przebywała do czasu wybuchu Powstania Chmielnickiego. Następnie przeniosła się z rodziną do Krzeszowa nad Sanem i Zamościa. Mimo ogromnych problemów finansowych udało się jej odpowiednio wykształcić syna dzięki pomocy królewicza Karola Ferdynanda Wazy. W 1653 zdecydowała się złożyć ciało męża w klasztorze na Świętym Krzyżu. Po śmierci Jana Sobiepana Zamoyskiego w 1665 przejęła rządy w Ordynacji Zamojskiej, starając się równocześnie o jej zniesienie przez sejm, co w dużej mierze przyczyniło się do elekcji Michała Korybuta Wiśniowieckiego na króla Polski. Sprawnie zarządzała dobrami po bracie, utrzymywała garnizon wojskowy w twierdzy i ożywiła sądownictwo. Wykazała wielką troskę o Akademię Zamojską, sprowadziła nową kadrę profesorską, przyczyniła się do ożywienia życia naukowego, w testamencie przekazała uczelni prywatny księgozbiór Zamoyskich, co uczyniło bibliotekę akademicką jedną z największych w kraju (ponad 3000 woluminów w 1675). Aktywnie wspierała teatr działający przy Akademii. Ufundowała srebrną puszkę na serce Jana Sobiepana Zamoyskiego, kolegiacie zamojskiej ofiarowała relikwiarz i albę koronacyjną syna. Wspierała fundacje kościołów i klasztorów w swoich dobrach, prowadziła działalność dobroczynną. Dedykowano jej prawie trzydzieści utworów literackich, mów, kazań i panegiryków. Pomogła przeprowadzić unieważnienie małżeństwa Anny ze Stanisławskich, pierwszej polskiej poetki. Współpracowała m.in. z Bazylim Rudomiczem czy Janem Michałem Linkiem.

Po elekcji Michała Korybuta Wiśniowieckiegointensywnie pracowała nad stworzeniem stronnictwa królewskiego, po koronacji usunęła się do Zamościa, ale cały czas aktywnie mediowała na rzecz syna i pozyskiwała dla niego stronników. 

Pochowana w kolegiacie św. Jana w Warszawie lub w kolegiacie w Zamościu. Nie zachował się żaden pewny portret księżnej.

Literatura:

  1. Ilona CzamańskaWiśniowieccy - monografia roduPoznańWydawnictwo Poznańskie, 2007, s. 218 - 231. ISBN 978-83-7177-229-0.

źródło - WIKIPEDIA





Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Lista 29 królów, którzy sprawowali władzę w Polsce.

DOKUMENT „DAGOME IUDEX”

TOWARZYSTWO GIMNASTYCZNE „SOKÓŁ”