JULIANNA TWERSKA. MATKA KRÓLA WŁADYSŁAWA JAGIEŁŁY

Julianna Aleksandrowna Twerska, ros. Ульяна Александровна Тверская (ur. ok. 1325, zm. 17 marca 1391) – córka wielkiego księcia Aleksandra twerskiego oraz Anastazji halickiej, druga żona księcia litewskiego Olgierda.,Matka króla PolskiWładysława II Jagiełły.

Ojciec Julianny, Aleksander twerski w 1329 otrzymał schronienie i wsparcie od Giedymina w jego konflikcie z księciem moskiewskim Iwanem Kalitą, poddanym Ozbega.

W 1349 Olgierd Giedyminowic wielki książę litewskiwysłał posłów do Złotej Ordy, proponując Dżani Begowi sojusz przeciwko księciu Siemionowi Moskiewskiemu, lecz oferta ta nie została przyjęta. W tej sytuacji w 1350 Olgierd zawarł z Siemionem pokój oraz ożenił się z jego szwagierką Julianną. Siostra Julianny, Maria, była już wtedy żoną Siemiona.

Wkrótce po przyjęciu przez Jagiełłę chrztu i objęciu przez niego polskiego tronu Julianna wycofała się do monasteru pieczerskiego w Kijowie, gdzie przyjęła imię Maryna (Marina). Według innej wersji wielka księżna spędziła resztę życia w ufundowanym przez siebie po śmierci męża monasterze Świętego Ducha w Witebsku. Tradycja przypisuje księżnej Juliannie działalność fundatorską. Decyzją księżniczki twerskiej wybudowana ok. 1340 r. drewniana cerkiew prawosławna w Wilnie została zastąpiona budowlą z cegły (dziś na tym miejscu znajduje się cerkiew św. Mikołaja). Zmarła 17 marca 1391 r. (dawniej badacze podawali 1392 jako rok jej śmierci). Na inskrypcję z datą dzienną zgonu księżnej natrafiono w marcu 2012 r. w czasie remontu monasteru Przemienienia Pańskiego w Połocku. 5 grudnia 2018 r. Julianna Twerska została kanonizowana przez Ukraińską Autokefaliczną Cerkiew Prawosławną.

Julianna i Olgierd mieli szesnaścioro dzieci:

  1. Kenna (ok. 1351 - 27 kwietnia 1368) – żona Kazimierza IV, księcia słupskiego
  2. Eufrozyna (ok. 1352 - 5 grudnia 1405/1406) – żona wielkiego księcia riazańskiego Olega
  3. Skirgiełło Iwan (ok. 1354 – 23 grudnia 1394 Kijów) – książę trocki 1382–1392, kijowski 1394
  4. Korybut Dymitr (ok. 1355 - po 1404) – książę nowogrodzki 1386–1392/93
  5. Teodora (Fedora) – żona kniazia Światosława Karaczewskiego
  6. Lingwen Szymon (zm. 19 czerwca 1431) – książę mścisławski i nowogrodzki
  7. Helena (zm. 15 września 1437) – żona Włodzimierza, księcia moskiewskiego
  8. Władysław II Jagiełło (ok. 1362 - 1 czerwca 1434Gródek Jagielloński) – wielki książę litewski 1377–1381, 1382–1392, król Polski od 1386
  9. Maria (ok. 1363 - ?) – żona bojara litewskiego Wojdyły, a po jego śmierci kniazia Dawida Horodeckiego
  10. Korygiełło (ok. 1364/1367 - 4 września 1390) – książę mścisławski, regent
  11. Minigiełło (ok. 1365/1368 - przed listopadem 1382)
  12. Aleksandra (1368/1370 - 19 czerwca 1434) – żona Siemowita IV, księcia mazowieckiego
  13. Katarzyna (1369/1374 - 4 kwietnia 1422) – żona Jana II, księcia meklemburskiego
  14. Wigunt Aleksander (ok. 1372 - 28 czerwca 1392) – książę kiernowski
  15. Świdrygiełło (ok. 1373 - 10 lutego 1452 w Łucku) – książę witebski 1392–1393, 1430–1436, podolski1400–1402, nowogrodzki 1404–1408, 1420–1438, czernihowski 1419–1430, wielki książę litewski 1430–1432, pan Wołynia 1437–1452
  16. Jadwiga (ok. 1375 - po 13 maja 1400) – żona Jana III, księcia oświęcimskiego

źródło - WIKIPEDIA





Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Lista 29 królów, którzy sprawowali władzę w Polsce.

Obraz
Początki polskiej państwowości  wciąż pozostają przedmiotem dyskusji historyków . Chyba każdy wie, że pierwszym historycznym władcą naszego kraju był książę  Mieszko I , ale wydarzenia, które miały miejsce przed objęciem tronu przez ojca  Bolesława I Chrobrego  wciąż skrywają wiele tajemnic. W wielu średniowiecznych kronikach wymienia się legendarnych królów z dynastii Popielidów, a przecież Gall Anonim w swoich relacjach wskazał też trzech bezpośrednich poprzedników Mieszka I: Siemowita, Lestka i Siemomysła. Niektórzy specjaliści są zdania, że postaci wskazane przez Galla powinny być uznane za władców nie dyskusyjnych, a historycznych. Jednak w środowiskach historycznych przeważa przeświadczenie, że ziemie, którymi władali Siemowit, Lestek i Siemomysł stanowiły jedynie część późniejszej Polski. Pewne jest natomiast, że  historia polskich królów rozpoczęła się wraz z objęciem tronu przez Bolesława I Chrobrego. Piastowie , pierwsza historyczna dynastia polskich w...
Czytaj więcej

DOKUMENT „DAGOME IUDEX”

Obraz
Autor - Mariusz Samp Na temat dokumentu „Dagome iudex” napisano już sporo różnego rodzaju opracowań w historiografii. Praktycznie każde ze słów, znajdujących się w tym tekście, doczekało się osobnej analizy. Nie bez kozery dokument ten uznaje się za najtrudniejsze źródło do interpretacji, jakie wydano w Polsce w średniowieczu. Co pewnego można powiedzieć odnośnie wspomnianego aktu? Co nadal pozostaje nierozstrzygnięte? Dokument „Dagome iudex” nie dotrwał do naszych czasów. Jego treść jest znana z późniejszych kopii, bazujących na streszczeniu (regeście) wykonanym przez kardynała Deusdedita pod koniec XI stulecia. W przekładzie na język polski tekst dokumentu brzmi następująco: „Podobnie w innym tomie z czasów papieża Jana XV, Dagome sędzia i Ota senatorka, i synowie ich Mieszko i Lambert ofiarowali świętemu Piotrowi w całości jedno miasto, które zwie się Schinesghe ze wszystkimi swymi przynależnościami w obrębie takich granic, jak, zaczyna się, z jednej strony długie morze, granicą Pru...
Czytaj więcej

POLSCY LEGIONIŚCI NA HAITI

Obraz
Polacy liczyli, że dzięki Napoleonowi odzyskają ojczyznę. Ale on miał wobec nich inne plany. Wysłał ich na Haiti, by tłumili dążenia niepodległościowe innych. Legiony Polskie były potrzebne  Bonapartemu  tak długo, jak długo nie trzeba było Polakom czegoś konkretnego zadeklarować. Owszem, Napoleon doceniał naszych rodaków. Zwykł mawiać, że 800 Polaków to jak 8000 żołnierzy wroga. Ale  do czasu powstania Księstwa Warszawskiego niezbyt chętnie podejmował sprawę polską . Wzmianka na ten temat nie znalazła się w traktatach pokojowych zawartych w Leoben (1797) i Luneville (1801) odpowiednio z Austrią oraz Austrią i Rosją. Na początku XIX wieku w geście protestu przeciwko tej polityce część Polaków opuściła nawet Legiony. Jak pisze Jerzy Topolski, Bonaparte miał w tym cel: on odżegnywał się od sprawy polskiej, a państwa, z którymi zawierał porozumienie, w zamian nie sprzyjały części emigracji francuskiej, która mogłaby się domagać przywrócenia dynastii Burbonów. Ale Legiony Pol...
Czytaj więcej