KOMISJA INQUIRY
We wrześniu 1917 r. na polecenie prezydenta Wilsona została powołana specjalna komisja, tzw. Inquiry. W jej składzie znaleźli się głównie akademicy. Celem było przygotowanie materiałów i strategii amerykańskiej na konferencję pokojową kończącą I wojnę. Przygotowano ok. 2 tys. dokumentów i ponad tysiąc map dotyczących wszystkich regionów świata, z naciskiem na zagadnienia Europy, w tym Polski. Rekomendacje Inquiry stanowiły podstawę „14 punktów” Wilsona.
Na czele sekcji Europy Wschodniej komisji stali dwaj historycy tego regionu: początkowo Archibald C. Coolidge, później zaś Robert H. Lord, a jednym z najaktywniejszych ich współpracowników był przebywający w USA polski badacz obszarów polarnych Henryk Arctowski. Być może to z jego inicjatywy strona amerykańska wzięła pod uwagę ziemie polskie zaboru pruskiego – w opinii Dmowskiego, który rozmawiał z Wilsonem nieco wcześniej, pierwotnie nie myślano o ich przyszłości, traktując je jako integralną część Niemiec. Najwcześniejszy raport włączony do materiałów Inquiry to memoriał kierownika sekcji wschodniej Departamentu Stanu, Alberta H. Putneya, pt. „Poland and Lithuania”. Zauważa się w nim wyraźną, 64-procentową przewagę polskiego żywiołu etnicznego na Śląsku, w większości Wielkiego Księstwa Poznańskiego, a także konieczność zapewnienia Polsce dostępu do morza (sugerowano też przyznanie Gdańska).
Memoriał Putneya nie był wiążący, podobnie jak głos całej Inquiry – ciało to miało charakter doradczy. Jego uwagi pokrywają się z grubsza z tym, co usiłował wywalczyć wówczas Dmowski.
źródło - dzieje.pl

Komentarze
Prześlij komentarz