BITWA POD RACIBORZEM (1241)
Bitwa pod Raciborzem to jedno ze starć polsko-mongolskich w XIII wieku. Miał wówczas miejsce tzw. I najazd mongolski na Polskę. W trakcie II etapu najazdu, doszło m.in. do bitwy pod Raciborzem – pomiędzy wojskami księcia opolsko-raciborskiego Mieszka II Otyłego a wojskami mongolskimi, które prowadził wódz Bajdar z rodu Czagataidów.
I najazd mongolski na Polskę
I najazd mongolski na Polskę, będący jednocześnie częścią inwazji Mongołów na Europę Środkową, miał miejsce w 1241 roku i był jednym z największych konfliktów tamtego okresu. Przyczyną najazdu mongolskiego była ekspansja Imperium Mongolskiego pod wodzą Czyngis-chana, który dążył do podboju nowych terytoriów.
W 1237 roku Mongołowie podbili Ruś Kijowską, a w 1240 roku zaatakowali Węgry, które uważano wówczas za jedno z najważniejszych państw Europy Środkowej. Najazd na Polskę rozpoczął się w 1241 roku, kiedy to wojska mongolskie pod wodzą Batu-chana, wnuka Czyngis-chana, przekroczyły granicę Polski.
Pierwszym miastem, które zdobyli, był Lublin, a następnie Mongołowie dotarli do Sandomierza, Krakowa i Wrocławia. Ze źródeł historycznych wiemy, że siły mongolskie plądrowały miasta i wsie, mordując ludność i paląc zabudowania.
Po bitwie pod Raciborzem w marcu wojska Mieszka skierowały się w kierunku Legnicy, gdzie skoncentrowały się siły chrześcijańskie pod wodzą księcia Henryka II Pobożnego, by walczyć z Mongołami pod Legnicą. Według Jana Długosza wojska polskie stawiały opór mongolskim najazdom, lecz poniosły klęskę podczas bitwy pod Legnicą 9 kwietnia 1241 roku.
Skutki najazdu mongolskiego były tragiczne dla Polski i innych państw Europy Środkowej. W wyniku najazdu zginęło wiele tysięcy ludzi, wiele miast i wsi zostało zniszczonych. Jednocześnie najazd ten miał również wpływ na przemiany polityczne w Europie Środkowej, a w szczególności na podział władzy między Polską, Węgrami a Czechami. I najazd mongolski na Polskę był jednym z największych konfliktów zbrojnych w Europie Środkowej w XIII wieku. Jego przyczyną była ekspansja Imperium Mongolskiego, a jego skutkiem była ogromna klęska wojsk polskich, straty ludzkie i materialne, a także wpływ na przemiany polityczne w regionie.
Bitwa pod Raciborzem w 1241 roku
20 marca 1241 roku oddziały wojsk mongolskich dotarły nad Odrę pod Raciborzem i zaczęły przekraczać rzekę. Książę Mieszko II Otyły postanowił zaatakować najeźdźców, gdy ci byli zajęci próbą przedostania się przez Odrę. Mieszko II nie miał zamiaru oddawać księstwa na łaskę wroga i stanął naprzeciw.
Początkowe posunięcia księcia opolsko-raciborskiego były korzystne i w marcu 1241 roku w bitwie pod Raciborzem Mieszko II zdołał złapać część wojsk mongolskich w granicach Odry, dając Henrykowi II Pobożnemu więcej czasu na zorganizowanie obrony pod Legnicą.
Niewiele wiadomo o przebiegu samej bitwy. Kronikarze wspominają starcie, lecz posiadamy za mało informacji, aby mieć pewność np. co do ilości wojsk uczestniczących w starciu. Bitwa pod Raciborzem jest natomiast bitwą istotną nie tyle pod względem zwycięstwa wojsk polskich, ale dlatego, że pozwoliła ona Henrykowi II przygotować się do znacznie większego starcia.
Źródło - historykon.pl

Komentarze
Prześlij komentarz